Mikusinski, Grzegorz
- School for Forest Management, Swedish University of Agricultural Sciences
Abstract
Przedmiotem glosowanego wyroku TS z 28.10.2021 r., C-357/20, IE przeciwko Magistrat der Stadt Wien1, jest zagadnienie ścisłej ochrony chomika europejskiego (Cricetus cricetus) na gruncie dyrektywy siedliskowej – dyrektywy Rady 92/43/EWG z 21.05.1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory2. W wyroku tym przedstawiona została interpretacja art. 12 ust. 1 lit. d dyrektywy siedliskowej, w szczególności na tle pojęć takich, jak „teren rozrodu” i „pogarszanie stanu lub niszczenie” tego typu siedlisk. Trybunał wskazał m.in., że ochrona rozciąga się również na tereny już niezamieszkane, jeżeli istnieje wysokie prawdopodobieństwo powrotu gatunku. Dla państwa członkowskiego UE, jakim jest Polska, na obszarze, którego chomik europejski od lat cechuje się tzw. niewłaściwym „stanem ochrony gatunku” – ta aktualna linia orzecznicza TS ma doniosłe znaczenie w procesie stosowania art. 12 ust. 1 dyrektywy siedliskowej przez krajową administrację ochrony przyrody z uwzględnieniem zasady effet utile i wykładni prounijnej. W glosie zastosowano interdyscyplinarne podejście, łączące analizę prawną z charakterystyką biologiczną chomika i jego siedlisk. W jej ramach ocenie poddano zakres swobody legislacyjnej państw członkowskich i konieczność uwzględniania perspektywy długofalowej w ochronie gatunkowej, wynikającej z prawa UE. Uwzględniono również znaczenie efektywnej ochrony opartej na właściwie prowadzonym monitoringu siedlisk przyrodniczych i gatunków w kontekście wiążącego prawnie charakteru jego wyników.
Keywords
prawo ochrony przyrody; ochrona gatunkowa; dyrektywa siedliskowa; naturalny zasięg gatunku; wystarczające wysokie prawdopodobieństwo powrotu gatunku na tereny rozrodu
Published in
Europejski Przegląd Sądowy
2026, number: 1/2026, pages: 41-48
SLU Authors
UKÄ Subject classification
Law
Permanent link to this page (URI)
https://res.slu.se/id/publ/146179